Normandië 28/04/2007 - 01/05/2007

promotiefilmpje Normandië

Onderweg naar ons hotel : 

De krijtrotsen van Etretat :

"Mijn poorten staan altijd open", dit staat te lezen op  het stadswapen van Etretat. Met die poorten worden de rotspoorten bedoeld die er zijn langs de wondermooie Falaisekust -met zijn mooie kiezelstranden- van Etretat.

Le Pont de Normandie :

Deze brug is gebouwd bij Le Havre, over de monding van de Seine. 
De brug is 856 meter lang en werd geopend in 1995. 
Gedurende 4 jaar was het de langste hangbrug ter wereld.

De Pegasusbrug :

Hier landden 3 'Horsa' zweefvliegtuigen van de 6th Airborne Division onder leiding van major John Howard op de oostoever 10 minuten na middernacht op 06/06/1944. Binnen 10 minuten was de brug in Britse handen. Aan Britse zijde vielen 2 doden en 14 gewonden. De eigenaars van café Gondré werden als eerste Fransen bevrijd. Op de landingsplek van de zweefvliegtuigen staat nu een borstbeeld van Major Howard.

De originele Pegasusbrug werd vervangen door een kopie die is aangepast aan de hedendaagse verkeersomstandigheden. De oude brug is weer opgebouwd bij het vlakbij gelegen museum ter nagedachtenis 
aan de luchtlandingen.

De brug diende in 1961 als lokatie voor de film 'The Longest Day' waarin de aanval gereconstrueerd werd.

Courseulles-sur-Mer

Op 6 juni 1944 om 07.45 uur werden amfibietanks van de 1e Hussars gelanceerd in de oceaan op 3 km van de kust. Diegenen die erin slaagden het strand te bereiken, openden onmiddellijk het vuur op de Duitse posities. Zij gaven de 7e Brigade de gelegenheid om vlug in het binnenland vooruit te gaan en om Courseulles-sur-Mer in enkele uren te bevrijden. Tegen de avond waren 21.500 mannen en 3.200 voertuigen geland op Juno Beach.

Juno Beach Center :

Waar de Canadezen in juni 1944 aan wal kwamen, brengt het Juno Beach Center ode 
aan de canadese bijdrage in de landing en de rol van dit land in WO II. 
Het centrum is een herdenkingsplek met een vernieuwende opzet. Je kan er er reis maken door het verleden,
maar er is ook een link met het Canada van tegenwoordig.

Het Atlantic wall-path bevindt zich rondom het Juno Beach Center.

Sherman tank en Gariepy gedenkplaat :

Deze tank werd in 1970 teruggevonden in zee. Badges van eenheden die vochten in de omgeving werden eraan gehangen. De gedenkplaat is opgedragen aan Leo Gariepy, die in deze tank vocht.

Het bevrijdingsmonument :

Monument ter herinnering aan de landing van de geallieerden op 6 juni 1944

Gedenkplaat van de Regina Rifles Regiment :

Gedenkplaat (staat aan de ingang van het strand) ter herinnering aan de soldaten 
-van het Regina Rifles Regiment- die werden gedood tijdens WO II

Hotel de Paris : een aanrader

Batterij Longues sur Mer :

Deze batterij is een mooi bewaard gebleven onderdeel van de Duitse Atlantic-wall. 
Met de bouw van deze vier M272 geschutsopstellingen werd gestart in september 1943. 
In mei 1944 was de stelling gereed voor actie. Voor iedere kazemat was 600 m3 beton nodig en vier ton stalen bewapening. De twee meter dikke wanden en plafond waren bestand tegen geallieerde bombardementen. Om verzakking door een nabij-treffer tegen te gaan was er een zware basisfundering gemaakt. 
De haken aan de bovenzijde dienden om de camouflagenetten aan te bevestigen. 
Elke kazemat bevatte een snel vurend scheepskanon (150 mm) dat een bereik van 20 km had.

300 m vóór de kazematten ligt centraal de vuurgeleidingsbunker die het vuur bepaalde voor de achterliggende batterijen. Om deze vuurgeleidingsbunker enigzins aan het zicht te onttrekken, werd deze geplaatst in een uitgehakte ruimte in de klifrand. In de voorste onderste ruimte, door de smalle spleet aan de voorzijde, zaten de observatoren te speuren naar doelen. Eénmaal deze gelokaliseerd werden, werd dit doorgegeven aan de telemetriepost op de bovenste verdieping. Beschermd onder een dak van 70 cm beton (gesteund op vier dunne pootjes), begonnen deze de afstand te berekenen tot het doel en gaven deze coördinaten door aan de achtergelegen batterij.

Batterie de Longue is tegenwoordig de enigste stelling in Normandië die haar kanonnen nog op haar plaats heeft.

Amerikaans kerkhof Colleville- sur- Mer :

Deze begraafplaats is 70 ha groot en is één van de veertien permanente Amerikaanse WO II begraafplaatsen, aangelegd op vreemde bodem.

Binnen, voorbij het bezoekersmuseum staat een mooi half cirkelvormig gedenkteken. Centraal in de open boog van dit gedenkteken staat een 7 meter hoog bronzen beeld voorstellende de "Spirit van de Amerikaanse jeugd oprijzend uit de golven". Op de binnenmuren van de overkapping zijn kaarten, versierd met gekleurd glazuur, in steen gegraveerd.

De aanleg van de begraafplaats en de bouw van het gedenkteken werden in 1956 voltooid en de inwijdingsceremonie werd op 18 juli van hetzelfde jaar gehouden.

Het Amerikaans kerkhof - filmpje

Pointe du Hoc :

Dit monument, gelegen op een klif 12 km ten westen van de Amerikaanse begraafplaats, 
werd door Frankrijk opgericht ter ere van delen van het 2^e Ranger Bataljon onder commando van luitenant-kolonel James E. Rudder, die deze 30 m hoge klif beklom. 
Dit 12 ha grote slagveld werd in 1979 aan de Amerikaanse regering overgedragen, is bijna zo gebleven, 
zoals het op 8 juni 1944 werd achtergelaten.

Het kasteel van Balleroy met zijn luchtballonmuseum :

St-Mère-Eglise :

Om de invasie te steunen werden zeer vroeg in de ochtend van 6 juni 1944 rond 1 uur 's nachts méér dan 15.000 Amerikaanse parachutisten - van de 82^e en 101^e Airborne Divisies- gedropt in en om St-.Mère-Eglise. 
Na de dropping waren slechts 6.000 man klaar voor de strijd. De rest raakt verdwaald of komt om het leven in de moerassen. Bij de dropping bleef er één Amerikaan -para John Steel- met zijn parachute aan de torenspits van de kerk hangen. Hangende aan de toren werd hij gewond door Duits geweervuur. Machteloos moest hij toekijken hoe vanaf dezelfde toren door de Duitse soldaten van de 91^e Luftwaffe Divisie op zijn kameraden werd geschoten. 
Tijdens een korte gevechtspauze werd Steel krijgsgevangene gemaakt. 
Diezelfde nacht nog, om 4.30 uur wappert de Amerikaanse vlag boven het dorp en werd hij door zijn makkers gered.

Iron Mike : 

Het standbeeld staat op de dropzone van de US 82^e luchtlandingsdivisie. 
Hier staat een grote overzichtstafel wat weergeeft wat voor een verschrikkingen zich hier hebben afgespeeld. 
Veel geallieerden werden hier door de Duitsers afgeslacht. 
Daar het terrein onder water stond, verdronken hier ook veel soldaten door hun té zware bepakking.

Batterij de Crisbeq :

Bij het plaatsje St.Marcouf (Crisbecq) bezochten we nog een kustbatterij van de landmacht vinden. 
De blikvangers zijn twee door de Amerikanen opgeblazen geschutsbunkers. 
De bedoeling was dat er in het totaal vier geschutsbunkers gebouwd zouden worden, de eerste twee bunkers zijn opgeleverd, maar van de derde is alleen de gronplaat gestort en de vierde is helemaal niet meer gebouwd.

St Vaast la Hoque :

Dit is een aardig vissersplaatsje. 
In de baai die een paar keer per dag droogvalt, worden oesters geoogst. Verser kun je ze niet krijgen...

Gatteville le Phare :

De vuurtoren van Gatteville werd voor de eerste keer ontstoken in 1835. 
Na 365 treden (12 verdiepingen) sta je op 72 meter hoogte. 
De toren is opgebouwd uit 11.000 blokken graniet en weegt 7.400.000 kg

Uitzicht vanop de vuurtoren : 

Vanuit de lucht :

Cap Lévy :

De vuurtoren van Cap Lévy (28 m) heeft een rood licht ter onderscheiding van de verderop gelegen vuurtoren van Gatteville. Deze vuurtoren (bouwjaar 1947) vervangt de vorige die vernietigd werd door het Duitse leger in 1944 en die gebouwd was tussen 1854 en 1858.

Arromanches

Op 7 juni 1944 bouwden de geallieerden hier de kunstmatige haven "Mulberry" om de bevoorrading van de landingsroepen te garanderen. 108 "caissons Phoenix" in beton (met een gezamenlijk gewicht van 500 000 ton) en pontons werden aangevoerd over zee vanuit Engeland tegen amper 6 km/u. De grootste caissons waren 70 m lang, 20 m hoog en 15 m breed. Eenmaal ter plaatse werden die tot zinken gebracht. 100 ballonnen hielden salen kabels in de lucht om aanvallen van Duitse jachtvliegtuigen te bemoeilijken. 33 pierelementen in staal, die de getijden van de zee volgden en verankerd werden elk met 4 pilonen in de zeebodem, vormde de kunstmatige haven waar de schepen konden aanleggen. Dit technisch wonder van 8 km lengte en op 2 km van de kust werd gerealiseer in slechts 8 dagen. Vanhieruit werden 4 drijvende wegen van ongeveer 750m als drijvende bruggen op vlotten over de zee naar de kust gebouwd. De kunsthaven liet toe om 280 schepen in de haven te laten aanleggen zodat 9000 ton materiaal kon ontscheept worden per dag. 's Nachts werd de haven "verborgen" door een kunstmatig rookgordijn. Op heden blijven er nog 24 caissons over, die getuigen van de moed, de heldendaden en de technische mogelijkheden van de marine.

Ruïne Gaillard :

Château-Gaillard werd gebouwd door de Engelsen in 1297 om de Fransen tegen te houden op hun weg naar Rouen. Maar de burcht werd vrij snel ingenomen door de Fransen en een paar weken later was Rouen terug Frans grondgebied. Nu blijft alleen nog een ruïne over en je moet al goed je verbeelding laten spreken om hier een kasteel in te herkennen.